استانداردهای حسابداری بیمه، مجموعه‌ای از اصول و الزامات برای شناسایی، اندازه‌گیری، ثبت، ارائه و افشای اطلاعات مالی مربوط به قراردادها و عملیات بیمه‌ای هستند. هدف این استانداردها، ارائه صورت‌های مالی شفاف، قابل‌اتکا و قابل‌مقایسه برای استفاده سهامداران، نهادهای ناظر، سرمایه‌گذاران و سایر ذی‌نفعان است.
در ایران، حسابداری فعالیت‌های بیمه‌ای علاوه‌بر قوانین و مقررات ناظر بر صنعت بیمه، تابع استانداردهای حسابداری مصوب سازمان حسابرسی نیز هست. در سطح بین‌المللی، مهم‌ترین استاندارد این حوزه IFRS 17 یا (Insurance Contracts) است که چارچوبی جامع برای شناخت، اندازه‌گیری، ارائه و افشای قراردادهای بیمه فراهم می‌کند و جایگزین IFRS 4 شده است.
استانداردهای حسابداری بیمه فقط به ثبت عملیات مالی محدود نمی‌شوند، بلکه بر نحوه شناسایی درآمد حق‌بیمه، اندازه‌گیری تعهدات بیمه‌ای، تشکیل و کفایت ذخایر فنی، افشای ریسک‌ها و نمایش آثار قراردادهای بیمه در صورت‌های مالی نیز اثر می‌گذارند.
از منظر تطبیقی، استانداردهای سنتی‌تر داخلی معمولا بر مفاهیمی مانند حق‌بیمه عایدشده، حق‌بیمه عایدنشده، خسارت معوق و ذخیره تکمیلی تکیه دارند؛ درحالی‌که IFRS 17 بر جریان‌های نقدی آتی تنزیل‌شده، تعدیل ریسک و حاشیه خدمات قراردادی استوار است. بنابراین، استانداردهای حسابداری بیمه علاوه بر ثبت رویدادهای مالی، نقش مهمی در سنجش واقع‌بینانه‌تر سودآوری و ریسک شرکت‌های بیمه دارند.