الحاقیه افزودن پوشش، سندی است که پس از صدور بیمه‌نامه و با توافق بیمه‌گر و بیمه‌گزار صادر می‌شود و به‌موجب آن، یک یا چند خطر یا پوشش بیمه‌ای جدید به قرارداد موجود اضافه می‌شود. این الحاقیه بدون نیاز به صدور بیمه‌نامه جدید، دامنه خطرهای تحت پوشش و در نتیجه حدود تعهدات بیمه‌گر را گسترش می‌دهد.
موارد کاربرد
نوع پوشش قابل افزودن به رشته بیمه، به شرایط عمومی، شرایط خصوصی و ضوابط فنی قرارداد بستگی دارد. برای نمونه، در برخی بیمه‌نامه‌ها ممکن است پوشش‌هایی مانند موارد زیر قابل اضافه‌شدن باشد:
- زلزله
- شکست شیشه
- سرقت
- هزینه‌های نجات و پیشگیری از توسعه خسارت
- ترکیدگی لوله‌های آب
- سایر پوشش‌های اضافی مجاز در رشته مربوط
بااین‌حال، همه پوشش‌ها در تمام رشته‌های بیمه قابل ارائه نیستند و افزودن هر پوشش باید در چارچوب مقررات، شرایط بیمه‌نامه و مجوزهای مربوط انجام شود.
ارزیابی ریسک و حق‌بیمه
پیش از صدور الحاقیه، بیمه‌گر ممکن است خطر جدید را از نظر احتمال وقوع، شدت خسارت، وضعیت موضوع بیمه و شرایط ایمنی بررسی کند. این فرایند، بسته به شرایط، می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
- دریافت اطلاعات تکمیلی
- انجام بازدید یا کارشناسی
- اعمال فرانشیز (بخشی از خسارت که بر عهده بیمه‌گزار است) یا شرایط خاص
- تعیین سقف تعهد مستقل
- تعدیل و مطالبه حق‌بیمه اضافی
- رد درخواست افزودن پوشش
تاریخ شروع تعهد
تعهد بیمه‌گر نسبت به پوشش افزوده‌شده، اصولا از تاریخ و ساعت مؤثر درج‌شده در الحاقیه آغاز می‌شود. بنابراین، خسارت‌هایی که پیش از تاریخ مؤثر پوشش جدید اتفاق افتاده‌اند، مشمول آن نخواهند بود؛ مگر اینکه در بیمه‌نامه یا الحاقیه، به‌طور صریح ترتیب دیگری تعیین شده باشد.
همچنین، صدور الحاقیه پس از وقوع حادثه، به‌خودی‌خود موجب ایجاد پوشش برای آن حادثه نمی‌شود و نمی‌تواند اصل افشای کامل و صحیح وضعیت خطر را منتفی کند.