ظرفیت نگهداری ریسک (Risk Retention Capacity) حداکثر میزان ریسکی است که شرکت بیمه می‌تواند با توجه به سرمایه، ذخایر فنی، توانگری مالی، برنامه بیمه اتکایی و سیاست‌های مدیریت ریسک خود، بدون واگذاری به بیمه‌گران اتکایی نزد خود نگه دارد.
این ظرفیت در همه رشته‌های بیمه یکسان نیست و به عوامل زیر بستگی دارد:
- نوع ریسک
- احتمال وقوع خسارت
- شدت خسارت
- کیفیت پرتفوی
- سرمایه در دسترس
- نتایج محاسبات اکچوئری (Actuarial Calculations؛ محاسبات فنی و آماری بیمه)
- الزامات نظارتی
- برنامه‌های بیمه اتکایی
شرکت‌های بیمه معمولاً برای هر رشته یا هر ریسک، سقف مشخصی برای نگهداری تعیین می‌کنند و مازاد آن را از طریق قراردادهای اتکایی واگذار می‌کنند.
تعیین درست ظرفیت نگهداری، به حفظ تعادل میان سودآوری و امنیت مالی کمک می‌کند. نگهداری بیش از حد ریسک می‌تواند سرمایه شرکت را در برابر خسارت‌های سنگین آسیب‌پذیر کند. از طرف دیگر، نگهداری کمتر از حد هم وابستگی به بیمه اتکایی و هزینه انتقال ریسک را افزایش می‌دهد. ازاین‌رو، لازم است این ظرفیت متناسب با تغییرات سرمایه، شرایط بازار و ترکیب پرتفوی به‌طور مستمر بازنگری شود.