بیمه‌گر اتکایی (Reinsurer) شرکت یا مؤسسه‌ای است که بر اساس قرارداد اتکایی (Reinsurance Contract)، تمام یا بخشی از ریسک‌های پذیرفته‌شده توسط بیمه‌گر مستقیم را در برابر دریافت حق‌بیمه اتکایی تقبل می‌کند. هدف اصلی این سازوکار، توزیع ریسک و کاهش تمرکز تعهدات در یک شرکت بیمه است.
بیمه‌گر اتکایی معمولا مستقیما با بیمه‌گزار نهایی قرارداد ندارد و رابطه قراردادی او با بیمه‌گر واگذارنده (Ceding Insurer) شکل می‌گیرد. در نتیجه، بیمه‌گزار برای دریافت خسارت همچنان به بیمه‌گر مستقیم مراجعه می‌کند و قرارداد اتکایی معمولا تعهد مستقیمی برای پرداخت خسارت به بیمه‌گزار ایجاد نمی‌کند؛ مگر در مواردی که قانون یا مفاد قرارداد ترتیب دیگری تعیین کرده باشد.
مهم‌ترین کارکردهای بیمه‌گر اتکایی
- افزایش ظرفیت پذیرش ریسک بیمه‌گر مستقیم
- حفظ تعادل مالی و مدیریت نوسان خسارت‌ها
- حمایت از بیمه‌گر در برابر خسارت‌های بزرگ یا تجمعی
- کمک به ثبات ذخایر و توانگری مالی
- انتقال بخشی از ریسک به بازارهای بیمه‌ای بین‌المللی
قراردادهای اتکایی ممکن است به دو شکل اصلی تنظیم شوند:
- قراردادهای نسبی (Proportional): مانند قرارداد سهمی یا مازاد سرمایه
- قراردادهای غیرنسبی (Non-Proportional): مانند قرارداد مازاد خسارت
میزان تعهد بیمه‌گر اتکایی، نحوه محاسبه حق‌بیمه و حدود مسئولیت او به مفاد قرارداد اتکایی بستگی دارد.