ضریب خسارت (Loss Ratio) شاخصی است که نسبت خسارت‌ها به حق‌بیمه عایدشده را در یک دوره زمانی مشخص نشان می‌دهد. این شاخص یکی از مهم‌ترین معیارهای ارزیابی عملکرد فنی شرکت‌های بیمه، رشته‌های بیمه‌ای و پرتفوی بیمه است و در نرخ‌گذاری، بررسی کیفیت پرتفوی، مدیریت ریسک و تصمیم‌گیری‌های مدیریتی کاربرد دارد.
ضریب خسارت، بسته به روش گزارشگری، از تقسیم مجموع خسارت‌های واقع‌شده یا خسارت‌های پرداخت‌شده بر حق‌بیمه عایدشده در همان دوره به دست می‌آید.
این ضریب می‌تواند دو نوع باشد:
- ضریب خسارت ناخالص (Gross Loss Ratio)
- ضریب خسارت خالص (Net Loss Ratio): ضریبی که پس از در نظر گرفتن سهم بیمه اتکایی محاسبه می‌شود.
بالا بودن ضریب خسارت لزوماً به معنای عملکرد نامطلوب شرکت بیمه نیست. در برخی رشته‌های بیمه‌ای یا در سال‌هایی که خسارت‌های فاجعه‌آمیز رخ می‌دهد، این شاخص ممکن است به‌طور موقت افزایش پیدا کند. از طرف دیگر، پایین بودن بیش از حد آن هم می‌تواند نشانه سخت‌گیری در پرداخت خسارت، ناقص بودن پوشش‌ها یا سخت‌گیری در پذیرش ریسک باشد.
به همین دلیل، ضریب خسارت را در کنار شاخص‌هایی مانند نرخ ترکیبی (Combined Ratio)، تواتر خسارت (Claim Frequency) و شدت خسارت (Claim Severity) بررسی می‌کنند تا ارزیابی دقیق‌تری از وضعیت فنی شرکت بیمه به دست آورند.