ازکارافتادگی دائم جزئی وضعیتی است که در آن، بخشی از توانایی جسمی یا روحی فرد به دلیل حادثه یا بیماری به‌طور دائمی کاهش می‌یابد، اما فرد به‌طور کامل توانایی کارکردن را از دست نمی‌دهد. بنابراین، فرد می‌تواند کار سابق خود یا شغل دیگری را انجام دهد، اما قدرت کار یا میزان درآمد او نسبت به گذشته کاهش پیدا می‌کند.
در مقررات تأمین اجتماعی، ازکارافتادگی جزئی معمولاً با کاهش قدرت کار بین ۳۳ تا ۶۶ درصد شناخته می‌شود. تعیین درصد ازکارافتادگی بر عهده کمیسیون پزشکی است و نوع حمایت، مانند مستمری ازکارافتادگی جزئی یا غرامت مقطوع نقص عضو، بر اساس علت حادثه، میزان آسیب و مقررات مربوط مشخص می‌شود.